mensenvirus

Wat zeg je tegen mensen die immigratie slechts zien als een bedreiging? ‘Een verzwakking van de plaatselijke cultuur,’ las ik bij een Facebook-fan van Thierry Baudet. Wat zeg je tegen mensen die niet-westerse mensen alleen maar kunnen zien als een virus, dragers van besmettelijke ideeën waartegen we ons met antilichamen moeten wapenen? Waar ons lichaam van binnenuit zwakker van wordt en langzaam zal sterven?

Ik zou kunnen zeggen dat hun idee van identiteit een illusie is, in zichzelf een mengelmoes is. Dat hun ‘ons’ niet de mijne is. Dat hun eigen DNA bestaat uit dat van miljoenen geïmmigreerde voorvaders en moeders. Dat hun cultuurgevoel eerder versterkt dan verzwakt door immigratie. Dat niemand ze iets wil afnemen, maar vooral iets wil toevoegen. Dat het heel goed gaat met Nederland. Dat immigratie nooit de oorzaak is van het probleem dat je ervaart. Dat problemen erbij horen in een samenleving. Dat fouten erbij horen. Dat die niet betekenen dat we falen. Dat ons forum, onze democratie, bestaat bij de gratie van fundamentele verschillen en spanningen. Een diversiteit aan levensvormen, gebouwd op dezelfde grond(wet). Dat vooruitgang tijd kost. Of dat we allemaal mensen zijn die ten diepste (bijna) allemaal hetzelfde willen: een veilige plek voor hunzelf en hun geliefden. 
Want een mens is geen virus. Een mens is altijd een lichaam. 

Dat en nog veel meer zou ik kunnen zeggen. Ik zou zelfs kunnen zeggen dat ik het soms wel begrijp dat ze boos zijn.
Maar het zou niet helpen. Het zou een oeverloze discussie worden over misverstanden. Geloof me, ik heb het geprobeerd.

Daarom richt ik me liever tot de ander. Ik zou dan kunnen zeggen:

‘Welkom in Nederland. U bent er al een tijdje, maar alsnog: welkom. Dat heeft u vast niet vaak gehoord. Ik ook niet.

Het is een klein, jong landje met rare gebruiken. Het groeide op in de klei en in gevecht met het water. Men ging er naar de kerk en zwoegde voor God, al doet men dat steeds minder. Men houdt van handelen, daar werden we rijk mee. Niet altijd even netjes overigens, laten we eerlijk zijn. Veel wordt gedeeld: grond en belastinggeld. We leven hier dicht op elkaar, dus dat moet wel. Het is ook een vrij landje, er is veel mogelijk. Er zijn kansen. Meer nog dan op het verleden, is de blik gericht op de toekomst.

Er zijn veel mensen die jou liever zien gaan dan komen. Het zal daarom vaak voelen alsof je er niet bij hoort. Alsof het nooit goed genoeg is. Je nooit genoeg Nederlands spreekt. Je nooit genoeg hetzelfde bent als zij. Grote kans dat je vaker moet solliciteren voor dezelfde baan als je buurvrouw omdat je een rare naam hebt.

Maar er zijn er nog zoveel meer die geloven dat, zolang we de vrijheid van de ander in ere houden, er plek is voor iedereen die wil werken aan een mooie toekomst. Of je nou links, rechts of iets daar tussenin bent. Dat er plek is voor behoud van je eigen gewoontes en eigenaardigheden. Omdat iedereen die heeft. 
Dat zijn mensen die niet geloven in een puur verleden die werkte voor een enkeling, maar in een gedeelde toekomst die werkt voor iedereen. 

Het samenleven zal wel soms lastig zijn. Soms vaak. We zullen kwaad zijn op elkaar. We zullen het nooit helemaal eens worden. We moeten allemaal water bij de wijn doen. Alle verandering is moeilijk. We zullen het verleden missen. De geuren en kleuren van het nest waarin we groot werden.
Dat alles kan echter een nieuwe plek krijgen. Verandering kan ook evolutie zijn. We kunnen iets anders dan water bij de wijn doen. Een nieuwe wijn maken die we nu nog niet kennen, maar die u en ik samen uit gaan vinden en daarna wellicht opdrinken.
En die evolutie, die groei, daar hebben we alle handen bij nodig.’

Dat zou ik kunnen zeggen. Wie weet helpt het.