eigen woorden

Het leven is... En wat er dan volgt, is vaak iets zo algemeens dat er altijd wel iets in zit. Het leven is een jungle, een reis, een leerproces, een uitdaging, geen kattenpis. Het is moeilijk iets over het leven te zeggen dat zo raak en scherp is dat het precies weergeeft hoe het is. Dat het helemaal grijpt. Ook wel logisch. De uitdrukking 'het leven' is van zichzelf natuurlijk zo vaag als wat. Waar staat het voor? 'Oh, het leven, ja tuurlijk. Je bedoelt zeker iets van die rare ervaring dat je hier op aarde terecht komt en iets moet doen met de onduidelijke hoeveelheid tijd die je gegeven is?'. Ja, precies, zoiets ja.

Ondanks dat het erg lastig is met kloppende definities te komen over wat het leven inhoudt en wat je te doen staat, heb ik toch, net als vele anderen, de onweerstaanbare drang om te begrijpen wat het betekent om te leven. De grote vragen en zo. Op dat kleine bolletje in dat enorme universum. Ik ben zo'n 10 jaar geleden dan ook humanistiek gaan studeren om het allemaal te gaan snappen. Waarom we leven, wat me te doen staat om het ook nog een beetje moreel verantwoord te doen, of God daar nog iets mee te maken heeft of niet, etc. Moest lukken in 6 jaar.

Natuurlijk ben ik nu meer vragen rijker dan antwoorden, maar ik weet 1 ding wel heel duidelijk. Dat het in ieder geval zeker is dat de vragen en antwoorden elkaar moeten gaan vinden via m'n eigen ervaring, m'n eigen gevoel en m'n eigen denken. En dat het begrijpen van wat we dan even 'het leven' noemen, en het creëren en maken van dat leven, twee dingen zijn die in elkaar grijpen. Het proberen te snappen is het ook een beetje veranderen. Een ander begrip zorgt voor andere keuzes en daardoor enigszins voor andere omstandigheden. Maar daarvoor moet je je eigen woorden gaan vinden. Schrijven, schrappen, herschrijven.

En nu een paar jaar later weet ik ook dat het makkelijk is lui te worden en in te kakken. Er niet meer zo over nadenken, een beetje neuspeuterend achter m'n interne tomtom aanleven. Knikken als iemand iets vind wat wel aardig klinkt. Altijd met het zelfde stokpaardje komen. 'Wat ik dan altijd zeg, is...wat ik dan altijd zeg.' 

Dat enorme mysterie om me heen laat zich wellicht niet zo direct grijpen, maar het laat zich ook niet zo makkelijk wegduwen. De trage vragen blijven knagen.

Deze blog is daarom bedoeld om mezelf op gang te houden en actief te blijven. M'n vermogens tot begrijpen en tot iets nieuws maken te blijven trainen. Mezelf te begrijpen, en zodoende ook te vormen. 'Je bent in het leven geworpen, en schrijven is een manier om jezelf te ont-werpen', zei iemand ooit eens ergens op een bepaald moment tegen me.

Je bent van harte welkom mee te lezen en er allerlei meningen over te hebben, want ik zet het natuurlijk niet voor niets op internet. Samen denken is veel leuker.