Doorgaan naar hoofdcontent

wat dan nog

wat doe je als alles al gedaan is.
als de beste gedachten al gedacht en opgeschreven zijn.
er niet perse meer toe te voegen is.
er altijd mensen bijzonderder, moediger en getalenteerder zijn.

enzovoorts

dan wordt het tijd om te vallen
terug op aarde te komen
en weer bij jezelf te zijn

te leven omwille van het leven zelf
er helemaal te zijn
wetend dat je vergeten gaat worden
opgaat in een onmetelijke diepte
waarvan we nog maar aan het begin staan

behalve voor de mensen waar je bij was
behalve voor die ene die naast je ligt





Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

eigen woorden

Het leven is... En wat er dan volgt, is vaak iets zo algemeens dat er altijd wel iets in zit. Het leven is een jungle, een reis, een leerproces, een uitdaging, geen kattenpis. Het is moeilijk iets over het leven te zeggen dat zo raak en scherp is dat het precies weergeeft hoe het is. Dat het helemaal grijpt. Ook wel logisch. De uitdrukking 'het leven' is van zichzelf natuurlijk zo vaag als wat. Waar staat het voor? 'Oh, het leven, ja tuurlijk. Je bedoelt zeker iets van die rare ervaring dat je hier op aarde terecht komt en iets moet doen met de onduidelijke hoeveelheid tijd die je gegeven is?'. Ja, precies, zoiets ja. Ondanks dat het erg lastig is met kloppende definities te komen over wat het leven inhoudt en wat je te doen staat, heb ik toch, net als vele anderen, de onweerstaanbare drang om te begrijpen wat het betekent om te leven. De grote vragen en zo. Op dat kleine bolletje in dat enorme universum. Ik ben zo'n 10 jaar geleden dan ook humanistiek gaan stude...
Een reactie posten
Lees verder »

kerk: bewaarplaats van het goede?

Het is waarschijnlijk zo'n 750 zondagen geleden dat ik voor het laatst een kerkdienst heb bijgewoond. (Sindsdien gaat het natuurlijk heel slecht met me. Ik heb al blowend/drinkend gestudeerd tussen humanisten en atheisten, ben getrouwd met een vegetarische hindoevrouw, doe aan meditatie en luister af en toe stiekem naar death metal. Maar dat terzijde.) De kerk in Harderwijk, vol met hele aardige mensen, verloor vroeg tijdens m'n tienertijd haar vermogen om mij aan te spreken en te inspireren. Ze deed wel haar best, ik herinner me een dienst waar Where is the Love? van The Black Eyed Peas werd gedraaid en geanalyseerd, maar het kwam niet verder dan dat soort verwoede pogingen de verveelde bezoeker te vermaken. Een soort Balkenende op een skateboard om de jeugd aan te spreken. Tijdens een slaap- en droomloze zaterdagnacht vol boeken en wilde gedachten, bedacht ik me ineens dat ik dat best jammer vind. Dat ik geen mooie plek heb om samen met gelijkgestemden te dromen van een ...
Een reactie posten
Lees verder »