Eerder schreef ik over druk zijn, oververmoeid zijn en burn-out zijn. Nog steeds een gigantisch probleem in Nederland. Er wordt ook gigantisch veel over geschreven. Je zou er bijna burn-out van raken om het allemaal te lezen. We bestrijden onze drukte met nog meer drukte?
Hoe dan ook, met mij gaat het al een tijd een stuk beter. Tot voor kort. Ik pas time-management technieken toe, ik hou mijn avonden en weekenden leeg, ik mediteer, sport en zeg vaker nee tegen dingen, taken en telefoon. Ik probeer meer 'slow' te leven. Maar tegelijkertijd blijft de onrust. Ik hou het allemaal keurig onder controle, maar telkens blijft er die angst dat het op een dag weer drukker gaat worden, ik de controle kwijtraak, de deksel van de pan knalt, en de soep door de keuken vliegt. Het gaat goed, maar het moet niet gekker worden, zeg maar. De afgelopen weken liep de spanning echter weer hoger op, ik raakte moe, geirriteerd, slapeloos en begon steken te laten vallen. Ik werd emotioneel, verdrietig, boos, van alles. De woeilige baren begonnen over de rand te klotsen. Als de druk te hoog oploopt wordt iets vloeibaar, en dan moet op een gegeven moment de kraan open.
En ineens viel een kwartje. Ik heb nog steeds niets geleerd. Nog steeds loop ik mee met de marathon, maar alleen een stukje 'slower'. Ik probeer nog steeds de boel onder controle te houden. En sterker nog: ik probeer mezelf onder controle te houden. M'n gedachten. M'n leven. M'n lichaam zelfs.
Als ik richting werk loop of rijd, voel ik dat ik een andere Mark word. Een professionelere. Een serieuzere. Eentje waar je op kan bouwen en vertrouwen, een stevig fundament. Iemand die je moet willen inhuren. M'n kaak verstrakt een beetje, er verschijnt een frons op m'n voorhoofd, en ik verdwijn in m'n gedachten. Ik ben een radertje in het systeem.
En als ik in de tram zit, zie ik er velen dat doen. We zitten hoekig en recht naast elkaar, bezig met serieuze zaken aan ons hoofd. Soms loopt er iemand zingend en dansend door de metro, en we verklaren hem voor gek. Zal wel dronken zijn. We zitten de hele dag in de zelfde houding. Op de sportschool maken we dezelfde ritmische bewegingen om ons beter te doen voelen, en als de runners high verdwenen is, lopen we net zo chagrijnig en vermoeid met een strakke sixpack weer naar buiten.
Maar we zijn niet strak; van binnen zijn we vloeibaar. Leg je oor maar eens op de buik van je geliefde. Onze gedachten en gevoelens zijn de hele dag in beweging. We zijn vrolijk, verdrietig en verward, een vaak zelfs tegelijk. We zijn onvoorspelbaar, en we kunnen onszelf en anderen verrassen. De emoties die hoog oplopen bij stress zijn het bewijs dat we nog steeds meer zijn dan productieve professionals die passen in het plan. Het lichaam herinnert ons aan dat vergeten stuk.
De druk heeft mij weer vloeibaarder gemaakt, en ik ga mezelf niet meer 'managen'. Ik ga de stress niet meer voorkomen met nog slimmere plannetjes en hogere dammen door nog vaker nee te zeggen. De deksel blijft gewoon van de ketel. Ik laat de drukte lekker z'n gang gaan, en probeer ondertussen wat gekker te blijven. We kunnen wel wat meer vrolijke anarchie gebruiken. We can't survive unless we get a little crazy. Wat vaker zingen op je werk, en misschien zelfs dansen in de metro.
Hoe dan ook, met mij gaat het al een tijd een stuk beter. Tot voor kort. Ik pas time-management technieken toe, ik hou mijn avonden en weekenden leeg, ik mediteer, sport en zeg vaker nee tegen dingen, taken en telefoon. Ik probeer meer 'slow' te leven. Maar tegelijkertijd blijft de onrust. Ik hou het allemaal keurig onder controle, maar telkens blijft er die angst dat het op een dag weer drukker gaat worden, ik de controle kwijtraak, de deksel van de pan knalt, en de soep door de keuken vliegt. Het gaat goed, maar het moet niet gekker worden, zeg maar. De afgelopen weken liep de spanning echter weer hoger op, ik raakte moe, geirriteerd, slapeloos en begon steken te laten vallen. Ik werd emotioneel, verdrietig, boos, van alles. De woeilige baren begonnen over de rand te klotsen. Als de druk te hoog oploopt wordt iets vloeibaar, en dan moet op een gegeven moment de kraan open.
En ineens viel een kwartje. Ik heb nog steeds niets geleerd. Nog steeds loop ik mee met de marathon, maar alleen een stukje 'slower'. Ik probeer nog steeds de boel onder controle te houden. En sterker nog: ik probeer mezelf onder controle te houden. M'n gedachten. M'n leven. M'n lichaam zelfs.
Als ik richting werk loop of rijd, voel ik dat ik een andere Mark word. Een professionelere. Een serieuzere. Eentje waar je op kan bouwen en vertrouwen, een stevig fundament. Iemand die je moet willen inhuren. M'n kaak verstrakt een beetje, er verschijnt een frons op m'n voorhoofd, en ik verdwijn in m'n gedachten. Ik ben een radertje in het systeem.
En als ik in de tram zit, zie ik er velen dat doen. We zitten hoekig en recht naast elkaar, bezig met serieuze zaken aan ons hoofd. Soms loopt er iemand zingend en dansend door de metro, en we verklaren hem voor gek. Zal wel dronken zijn. We zitten de hele dag in de zelfde houding. Op de sportschool maken we dezelfde ritmische bewegingen om ons beter te doen voelen, en als de runners high verdwenen is, lopen we net zo chagrijnig en vermoeid met een strakke sixpack weer naar buiten.
Maar we zijn niet strak; van binnen zijn we vloeibaar. Leg je oor maar eens op de buik van je geliefde. Onze gedachten en gevoelens zijn de hele dag in beweging. We zijn vrolijk, verdrietig en verward, een vaak zelfs tegelijk. We zijn onvoorspelbaar, en we kunnen onszelf en anderen verrassen. De emoties die hoog oplopen bij stress zijn het bewijs dat we nog steeds meer zijn dan productieve professionals die passen in het plan. Het lichaam herinnert ons aan dat vergeten stuk.
De druk heeft mij weer vloeibaarder gemaakt, en ik ga mezelf niet meer 'managen'. Ik ga de stress niet meer voorkomen met nog slimmere plannetjes en hogere dammen door nog vaker nee te zeggen. De deksel blijft gewoon van de ketel. Ik laat de drukte lekker z'n gang gaan, en probeer ondertussen wat gekker te blijven. We kunnen wel wat meer vrolijke anarchie gebruiken. We can't survive unless we get a little crazy. Wat vaker zingen op je werk, en misschien zelfs dansen in de metro.
Reacties
Een reactie posten