Het begon met de mid-life crisis, toen kwam het dertigersdilemma, en nu hebben ook twintigers enorm veel existentiële stress en burn-out klachten. Wat klopt: in mijn werk ontmoet ik talloze studenten die voortdurend onrustig zijn over hun leven, relaties en toekomst. Ik heb er zelf ook behoorlijk last van. Ik wil ook graag succesvol, gelukkig, onderscheidend en als het lukt goed voor de wereld zijn. En dat zorgt voor stress. Altijd het gevoel hebben iets te willen/moeten zijn wat je niet bent. We zijn nooit goed genoeg.
De oorzaken hiervan zijn complex denk ik. Een mengelmoes van een flinke klomp individualisering, een snufje krapte op de arbeidsmarkt, een sausje druk via (sociale) media, en nog vijftig andere ingrediënten. Waar het me in dit stukkie om gaat is echter de 'oplossing' voor het probleem, want die klopt vaak niet.
Om van het voortdurende gevoel van 'niet goed genoeg zijn' af te komen gaan we massaal op cursus of training. De spirituele en zelf-ontwikkelingsmarkt barst van aanbod om je beter te laten voelen over je zelf. Ik bezoek zelf ook een psycholoog (die goeie dingen zegt) en ga naar yoga (waar ik vooral enorm zweet). Maar het levert me met name meer werk op, nog meer om over na te denken, nog meer om te oefenen en te veranderen. Het is een soort hond die in z'n eigen staart bijt. Je komt er nooit bij, hoe hard je ook rent. De essentie van het jezelf ontwikkelen is dat je het ZELF moet doen. Het is jouw probleem en jouw verantwoordelijkheid. Onze cultuur lijkt nu te zeggen: zit je niet lekker in je vel? Balen voor je. Alain de Botton noemt dat de privatisering van het goede. Het goede leven? Dat moet je zelf maar uitzoeken. Dat is op zich gewonnen vrijheid t.o.v. een beklemmend verleden, maar het is ook onmogelijk.
Om een probleem van 'niet goed genoeg zijn' op te lossen, moet je eigenlijk, logisch gezien, het gevoel krijgen dat je goed genoeg bent. Dit kun je best jezelf een beetje aanleren; wat minder streng voor jezelf zijn enzo. Maar ik denk dat het onderliggende probleem is dat we ons vooral enorm alleen voelen, en niet genoeg gewaardeerd. (Waarom zoeken we anders uren op social media naar bevestiging? I'm guilty as charged.) En het probleem van eenzaamheid is dat je dat niet in een meditatieles of anti-burn-out workshop kunt oplossen. Daarvoor heb je waardevolle anderen nodig die af en toe tegen je zeggen: 'Het is ok. Jij bent ok. Je bent goed genoeg. ..(vul zelf in wat je graag zou horen).' En in de ratrace naar een geweldig en succesvol leven zijn die mensen vaak degenen die we vergeten te bellen.
Zo. Dit stukje is goed genoeg.
De oorzaken hiervan zijn complex denk ik. Een mengelmoes van een flinke klomp individualisering, een snufje krapte op de arbeidsmarkt, een sausje druk via (sociale) media, en nog vijftig andere ingrediënten. Waar het me in dit stukkie om gaat is echter de 'oplossing' voor het probleem, want die klopt vaak niet.
Om van het voortdurende gevoel van 'niet goed genoeg zijn' af te komen gaan we massaal op cursus of training. De spirituele en zelf-ontwikkelingsmarkt barst van aanbod om je beter te laten voelen over je zelf. Ik bezoek zelf ook een psycholoog (die goeie dingen zegt) en ga naar yoga (waar ik vooral enorm zweet). Maar het levert me met name meer werk op, nog meer om over na te denken, nog meer om te oefenen en te veranderen. Het is een soort hond die in z'n eigen staart bijt. Je komt er nooit bij, hoe hard je ook rent. De essentie van het jezelf ontwikkelen is dat je het ZELF moet doen. Het is jouw probleem en jouw verantwoordelijkheid. Onze cultuur lijkt nu te zeggen: zit je niet lekker in je vel? Balen voor je. Alain de Botton noemt dat de privatisering van het goede. Het goede leven? Dat moet je zelf maar uitzoeken. Dat is op zich gewonnen vrijheid t.o.v. een beklemmend verleden, maar het is ook onmogelijk.
Om een probleem van 'niet goed genoeg zijn' op te lossen, moet je eigenlijk, logisch gezien, het gevoel krijgen dat je goed genoeg bent. Dit kun je best jezelf een beetje aanleren; wat minder streng voor jezelf zijn enzo. Maar ik denk dat het onderliggende probleem is dat we ons vooral enorm alleen voelen, en niet genoeg gewaardeerd. (Waarom zoeken we anders uren op social media naar bevestiging? I'm guilty as charged.) En het probleem van eenzaamheid is dat je dat niet in een meditatieles of anti-burn-out workshop kunt oplossen. Daarvoor heb je waardevolle anderen nodig die af en toe tegen je zeggen: 'Het is ok. Jij bent ok. Je bent goed genoeg. ..(vul zelf in wat je graag zou horen).' En in de ratrace naar een geweldig en succesvol leven zijn die mensen vaak degenen die we vergeten te bellen.
Zo. Dit stukje is goed genoeg.
Reacties
Een reactie posten