Doorgaan naar hoofdcontent

Wat vindt (Zwarte) Piet er zelf eigenlijk van?

Op zoek naar de tot nog toe weinig gehoorde stem van zwarte piet zelf binnen het debat dat weer wild door het land raast, skypete ik met Spanje om een paar vragen te stellen. Ik ontmoet Piet virtueel bij een strandcafé in Marbella. Tot mijn verbazing tref ik op mijn scherm een blanke, Nederlands ogende en sprekende man. Als ik mijn verwarring uitspreek begint Piet direct te vertellen.

Ik krijg deze reactie natuurlijk vaker, je verwacht een zwart gezicht, zwarte krullen en rode lippen. Maar hier in Spanje, waar we vandaan komen, is het veel handiger om blank geschminkt door het leven te gaan, zeker hier op het strand waar veel Nederlanders zijn. Als ik hier ook zwart rondloop vraagt iedereen of ik ze massages kan geven of een drankje voor ze wil halen. En ze praten heel langzaam en gearticuleerd tegen je, alsof ik nog maar net Nederlands spreek. Dat wordt op een gegeven moment uiteraard vervelend.

Vorig jaar was er natuurlijk volop discussie in Nederland, en nu weer rond winkels die jullie producten in de ban doen? Hoe heb je het zelf allemaal ervaren?

Eerlijk gezegd volg ik het niet meer zo. In het begin bracht het wel wat onzekerheid met zich mee, omdat we in november vorig jaar nog steeds niet wisten wat hogerhand zou besluiten. We hadden hier alvast massaal allerlei kleuren schmink ingekocht, zodat we overal op voorbereid waren. Uiteindelijk waren er een paar die te horen kregen dat ze blauw en groen moesten; het viel wel mee. Dit jaar zie ik wel, ik volg vooral het nieuws over Syrië. Daar moet nodig met de roe geslagen worden, haha.

Ben je dan nooit boos geweest ofzo?

Niet echt. Ik baalde eerlijk gezegd wel, en dat zeg ik alleen omdat ik nu anoniem ben, van het slappe optreden van Sinterklaas zelf. Je hebt vast op tv wel eens gezien hoe verward hij soms kan zijn, maar dat is achter de schermen nog 10 keer erger.  Hij is veel te bang dat we klanten kwijtraken. Dat snap ik op zich ook wel, maar je moet wel een durven knoop doorhakken, en gewoon zeggen: het wordt halfbruin, of geel, en we gooien alleen nog maar echte pepernoten, niet van die gore kruidnootjes. Maar daar heb je krachtig zakelijk leiderschap voor nodig, en deze Sint gaat dat na al die decennia niet meer leren ben ik bang. Ik snap ook niet Nederlanders hem nog als heilige willen, ik zou me beledigd voelen.

In Nederland stond vooral één vraag op de lippen en dat is: ben je een slaaf of niet?

Haha, klopt. Ach ja, in zekere zin wel natuurlijk. Het wordt niet echt gewaardeerd als ik in november besluit om m’n kop kaal te scheren, of op 5 december vrij neem omdat ik me niet zo lekker voel. Ook heb ik een contract waarin staat dat ik niet zomaar een andere baan kan nemen. Wel  kan ik ervoor kiezen om in een andere regio te werken, daar is het vaak wat relaxter. Maar het verdient wel minder.

Andere regio?

Sommige collega’s zijn naar Oostenrijk en andere plekken overgestapt omdat ze het drukke geschreeuw van Nederland niet meer willen. Kijk, mijn voorvaders deden dit werk ook al, sommigen ook in Nederland. (Piet laat een paar vergeelde foto’s zien). Mijn over-overgrootvader had een soort duivelshoorntjes en liep alleen in het donker over straat. Toen kon je kinderen nog echt bang maken, dat mag nu allemaal niet meer vanwege de mogelijke psychologische schade. In sommige andere landen nog wel. Voor zover ik weet, we krijgen ieder jaar achtergrondinformatie over het land waar we werken, zien we er in Nederland sinds 1850 uit als negers op een plantage uit de kinderboeken van die tijd.  Maar dat weet niemand helemaal zeker. Tot 1990 ongeveer moesten we ook een beetje dom en Surinaams praten. Dat is gelukkig voorbij, ik kreeg het vaak pas rond februari weer uit m’n systeem. En ja, ik snap ook wel dat sommige Nederlanders, vooral met hun roots ergens anders, dat zij daar moeite mee hebben. Ik zou in Zuid-Afrika ook niet verkleed als Hollands kaasboertje door de straat willen lopen. Maar ja, dat is natuurlijk appels met bananen vergelijken.


Maar wie ben je nou echt?

We grappen onderling altijd dat we een soort kameleons zijn, we passen ons steeds aan de verwachtingen van de lokale kleur en bevolking aan. Iedereen blij, en wij verdienen ons geld toch wel. En als ik die vraag aan jou stel, wat zou jij dan zeggen? Anywho, ik ga ervandoor, we moeten die liedjes weer opnieuw instuderen. Niet stout zijn he?! Hahahaha. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

eigen woorden

Het leven is... En wat er dan volgt, is vaak iets zo algemeens dat er altijd wel iets in zit. Het leven is een jungle, een reis, een leerproces, een uitdaging, geen kattenpis. Het is moeilijk iets over het leven te zeggen dat zo raak en scherp is dat het precies weergeeft hoe het is. Dat het helemaal grijpt. Ook wel logisch. De uitdrukking 'het leven' is van zichzelf natuurlijk zo vaag als wat. Waar staat het voor? 'Oh, het leven, ja tuurlijk. Je bedoelt zeker iets van die rare ervaring dat je hier op aarde terecht komt en iets moet doen met de onduidelijke hoeveelheid tijd die je gegeven is?'. Ja, precies, zoiets ja. Ondanks dat het erg lastig is met kloppende definities te komen over wat het leven inhoudt en wat je te doen staat, heb ik toch, net als vele anderen, de onweerstaanbare drang om te begrijpen wat het betekent om te leven. De grote vragen en zo. Op dat kleine bolletje in dat enorme universum. Ik ben zo'n 10 jaar geleden dan ook humanistiek gaan stude...

kerk: bewaarplaats van het goede?

Het is waarschijnlijk zo'n 750 zondagen geleden dat ik voor het laatst een kerkdienst heb bijgewoond. (Sindsdien gaat het natuurlijk heel slecht met me. Ik heb al blowend/drinkend gestudeerd tussen humanisten en atheisten, ben getrouwd met een vegetarische hindoevrouw, doe aan meditatie en luister af en toe stiekem naar death metal. Maar dat terzijde.) De kerk in Harderwijk, vol met hele aardige mensen, verloor vroeg tijdens m'n tienertijd haar vermogen om mij aan te spreken en te inspireren. Ze deed wel haar best, ik herinner me een dienst waar Where is the Love? van The Black Eyed Peas werd gedraaid en geanalyseerd, maar het kwam niet verder dan dat soort verwoede pogingen de verveelde bezoeker te vermaken. Een soort Balkenende op een skateboard om de jeugd aan te spreken. Tijdens een slaap- en droomloze zaterdagnacht vol boeken en wilde gedachten, bedacht ik me ineens dat ik dat best jammer vind. Dat ik geen mooie plek heb om samen met gelijkgestemden te dromen van een ...

wat dan nog

wat doe je als alles al gedaan is. als de beste gedachten al gedacht en opgeschreven zijn. er niet perse meer toe te voegen is. er altijd mensen bijzonderder, moediger en getalenteerder zijn. enzovoorts dan wordt het tijd om te vallen terug op aarde te komen en weer bij jezelf te zijn te leven omwille van het leven zelf er helemaal te zijn wetend dat je vergeten gaat worden opgaat in een onmetelijke diepte waarvan we nog maar aan het begin staan behalve voor de mensen waar je bij was behalve voor die ene die naast je ligt