Doorgaan naar hoofdcontent

Wat vindt (Zwarte) Piet er zelf eigenlijk van?

Op zoek naar de tot nog toe weinig gehoorde stem van zwarte piet zelf binnen het debat dat weer wild door het land raast, skypete ik met Spanje om een paar vragen te stellen. Ik ontmoet Piet virtueel bij een strandcafé in Marbella. Tot mijn verbazing tref ik op mijn scherm een blanke, Nederlands ogende en sprekende man. Als ik mijn verwarring uitspreek begint Piet direct te vertellen.

Ik krijg deze reactie natuurlijk vaker, je verwacht een zwart gezicht, zwarte krullen en rode lippen. Maar hier in Spanje, waar we vandaan komen, is het veel handiger om blank geschminkt door het leven te gaan, zeker hier op het strand waar veel Nederlanders zijn. Als ik hier ook zwart rondloop vraagt iedereen of ik ze massages kan geven of een drankje voor ze wil halen. En ze praten heel langzaam en gearticuleerd tegen je, alsof ik nog maar net Nederlands spreek. Dat wordt op een gegeven moment uiteraard vervelend.

Vorig jaar was er natuurlijk volop discussie in Nederland, en nu weer rond winkels die jullie producten in de ban doen? Hoe heb je het zelf allemaal ervaren?

Eerlijk gezegd volg ik het niet meer zo. In het begin bracht het wel wat onzekerheid met zich mee, omdat we in november vorig jaar nog steeds niet wisten wat hogerhand zou besluiten. We hadden hier alvast massaal allerlei kleuren schmink ingekocht, zodat we overal op voorbereid waren. Uiteindelijk waren er een paar die te horen kregen dat ze blauw en groen moesten; het viel wel mee. Dit jaar zie ik wel, ik volg vooral het nieuws over Syrië. Daar moet nodig met de roe geslagen worden, haha.

Ben je dan nooit boos geweest ofzo?

Niet echt. Ik baalde eerlijk gezegd wel, en dat zeg ik alleen omdat ik nu anoniem ben, van het slappe optreden van Sinterklaas zelf. Je hebt vast op tv wel eens gezien hoe verward hij soms kan zijn, maar dat is achter de schermen nog 10 keer erger.  Hij is veel te bang dat we klanten kwijtraken. Dat snap ik op zich ook wel, maar je moet wel een durven knoop doorhakken, en gewoon zeggen: het wordt halfbruin, of geel, en we gooien alleen nog maar echte pepernoten, niet van die gore kruidnootjes. Maar daar heb je krachtig zakelijk leiderschap voor nodig, en deze Sint gaat dat na al die decennia niet meer leren ben ik bang. Ik snap ook niet Nederlanders hem nog als heilige willen, ik zou me beledigd voelen.

In Nederland stond vooral één vraag op de lippen en dat is: ben je een slaaf of niet?

Haha, klopt. Ach ja, in zekere zin wel natuurlijk. Het wordt niet echt gewaardeerd als ik in november besluit om m’n kop kaal te scheren, of op 5 december vrij neem omdat ik me niet zo lekker voel. Ook heb ik een contract waarin staat dat ik niet zomaar een andere baan kan nemen. Wel  kan ik ervoor kiezen om in een andere regio te werken, daar is het vaak wat relaxter. Maar het verdient wel minder.

Andere regio?

Sommige collega’s zijn naar Oostenrijk en andere plekken overgestapt omdat ze het drukke geschreeuw van Nederland niet meer willen. Kijk, mijn voorvaders deden dit werk ook al, sommigen ook in Nederland. (Piet laat een paar vergeelde foto’s zien). Mijn over-overgrootvader had een soort duivelshoorntjes en liep alleen in het donker over straat. Toen kon je kinderen nog echt bang maken, dat mag nu allemaal niet meer vanwege de mogelijke psychologische schade. In sommige andere landen nog wel. Voor zover ik weet, we krijgen ieder jaar achtergrondinformatie over het land waar we werken, zien we er in Nederland sinds 1850 uit als negers op een plantage uit de kinderboeken van die tijd.  Maar dat weet niemand helemaal zeker. Tot 1990 ongeveer moesten we ook een beetje dom en Surinaams praten. Dat is gelukkig voorbij, ik kreeg het vaak pas rond februari weer uit m’n systeem. En ja, ik snap ook wel dat sommige Nederlanders, vooral met hun roots ergens anders, dat zij daar moeite mee hebben. Ik zou in Zuid-Afrika ook niet verkleed als Hollands kaasboertje door de straat willen lopen. Maar ja, dat is natuurlijk appels met bananen vergelijken.


Maar wie ben je nou echt?

We grappen onderling altijd dat we een soort kameleons zijn, we passen ons steeds aan de verwachtingen van de lokale kleur en bevolking aan. Iedereen blij, en wij verdienen ons geld toch wel. En als ik die vraag aan jou stel, wat zou jij dan zeggen? Anywho, ik ga ervandoor, we moeten die liedjes weer opnieuw instuderen. Niet stout zijn he?! Hahahaha. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

goede woede

Ik mis Rage Against The Machine en Henry Rollins. Ik word oud. Goede woede is de titel van een boekje met Youp van 't Heks beste columns. Boze tekstjes over zaken waar Youp zich persoonlijk over opwindt. Maar Youp van 't Hek is oud; mensen een paar jaar jonger dan ik kennen 'm niet echt meer. Wat Wim Kan voor mij was zeg maar. Maar hij is eigenlijk ook niet meer van deze tijd. Want het kan niet echt meer, boos zijn. In onze overgepsychologiseerde, positieve verwen-wereld is er maar 1 doel: je goed voelen. Wellness. We drinken zoete Starbucks frappuccino's bij makkelijk te gebruiken apple laptops, achter een spotify muur van gepersonaliseerde feelgood playlists. Peter Sloterdijk noemde dit het kristalpaleis : een fijne verwarmde wereld waar vermogende westerlingen die het geluk hadden er geboren te worden zich (tegen betaling) in kunnen opsluiten om zich te beschermen voor het ongeluk van de rest van de wereld. Boos zijn is een vorm van onvermogen. Een teken dat he...

kerk: bewaarplaats van het goede?

Het is waarschijnlijk zo'n 750 zondagen geleden dat ik voor het laatst een kerkdienst heb bijgewoond. (Sindsdien gaat het natuurlijk heel slecht met me. Ik heb al blowend/drinkend gestudeerd tussen humanisten en atheisten, ben getrouwd met een vegetarische hindoevrouw, doe aan meditatie en luister af en toe stiekem naar death metal. Maar dat terzijde.) De kerk in Harderwijk, vol met hele aardige mensen, verloor vroeg tijdens m'n tienertijd haar vermogen om mij aan te spreken en te inspireren. Ze deed wel haar best, ik herinner me een dienst waar Where is the Love? van The Black Eyed Peas werd gedraaid en geanalyseerd, maar het kwam niet verder dan dat soort verwoede pogingen de verveelde bezoeker te vermaken. Een soort Balkenende op een skateboard om de jeugd aan te spreken. Tijdens een slaap- en droomloze zaterdagnacht vol boeken en wilde gedachten, bedacht ik me ineens dat ik dat best jammer vind. Dat ik geen mooie plek heb om samen met gelijkgestemden te dromen van een ...

Mediteren op Schiphol

De schoenen staan netjes in een kast buiten de 'Meditation Centre' bij de F-gates waar ik toevallig langs liep op zoek naar een toilet. Het ruikt sterk naar zweetsokken. De ruimte zelf is grijs en voelt gebruikt aan. Aan de muur hangen mooie posters van door glas-in-lood geïnspireerde kunst. Aan een tafel zitten drie mannen te lezen in de Koran. In de hoek richting het oosten bidt een kleine man op zijn gebedskleed, het hoofd voorovergebogen, bewegingloos verzonken in zichzelf of het hogere. Op de grond voor de boekenkast zit een jonge vrouw, ze leest uit de Bijbel. Ik pak een meditatiekrukje en ga zitten met mijn rug naar de muur. We zitten hier als enige zes mensen, van de duizenden die nu op het vliegveld rondlopen, en we proberen afzonderlijk de stilte te vinden. Het schept een band. Of die verzin ik. Niemand maakt contact met een ander. Ik probeer te mediteren. Links van me, via de door een rolkoffer geblokkeerde openstaande deur, waaien geluiden naar binnen van enthous...