world peace is impossible

Je kent hem wel, dat duifje. Ik vond het altijd al een beetje Dick Bruna overkomen, te simpel, een verhaaltje uit de kinderbijbel. In grotemensenwoorden: te idealistisch.

En ineens besefte ik me dat ik dat nog steeds vind. Sterker nog, misschien is het zelfs gevaarlijk om te streven naar wereldvrede.

Het belangrijkste argument voor die mening: conflict hoort bij het leven. 

Want, er is altijd aanleiding voor meningsverschil. 

Tante Rie wil graag samen fietsen, maar Ome Henk heeft zin in drie pilsjes en het WK. 

Wim heeft zin, Pim heeft hoofdpijn.

De buurman heeft een nieuwe gitaar, de buurvrouw een rottige dag gehad.

De staat heeft geld, het volk wil meer.

Jan gelooft in Allah, Mohammed in zichzelf.

Klaar wil meer tijd voor zichzelf, Jonathan voelt zich niet gezien.

A. gelooft in wereldvrede, B. in lekker knokken bij het stadion.

Verschil in opvattingen. Verschil in behoeften. Verschillende verschillen. Reden zat om een leven lang mekaar voor rotte vis uit te maken en onder de grasmat te douwen. 

En dat werkt niet alleen tussen mensen zo, maar ook binnen je eigen hoofd, dat maffe vat vol tegenstrijdigheden en multipele persoonlijkheden. Sinds rond m'n 17de hou ik me tamelijk druk bezig met zoeken naar een soort innerlijke rust, zekerheid en eenduidigheid, onder andere middels honderden uren meditatie. Dit is geen vergeefse moeite geweest, want het heeft zeker meer rust gebracht. Alleen niet die eeuwige vredige nirvana, maar meer een acceptatie dat het één bizarre chaotische orgie in m'n hoofd en hart is. Waardoor ik er minder last van heb en het zelfs leuk ben gaan vinden. 

En we weten stiekem wel wat er gebeurt als je net doet alsof die verschillen en conflicten er niet zijn. Gezellig glimlachen bij de koffie, en elkaar onder de tafel tegen de enkels trappen. Handen schudden voor de camera's, en in de achterkamers de oorlog verklaren.
Mensen die zo graag de nieuwe wereldvrede willen stichten, de hemel op aarde, willen daarmee een utopie die de realiteit ontkent. Ze willen een wereld waarin we elkaars handen vasthoudend door de wereld dansen. Allemaal verschillend, maar vooral allemaal één. Net als die oude hippie-communes, die door onderdrukte machtsverlangens allemaal uit elkaar gedonderd zijn. Macht, strijd, verschil, conflict, laten we het accepteren, onderzoeken en bespreken, en niet proberen uit te bannen.

Dat is natuurlijk geen legitimatie van geweld en oorlog. Conflict kan ook best volwassen doorleefd worden. Misschien leren we er dan zelfs nog wat van! 

Het lijkt me daarom vele malen zinvoller om ons te richten op hoe we, daar komt ie, vredevol om kunnen gaan met conflict, dan te proberen conflicten op te lossen en vrede te stichten. Vrede minder zien als een toestand van harmonie waar strijd afwezig is, en meer als een volwassen manier van omgaan met tegenstrijdige belangen.

Duiven zijn trouwens zelfzuchtige rotbeesten; beetje op het fietspad zitten als je haast hebt.