goede woede

Ik mis Rage Against The Machine en Henry Rollins. Ik word oud.
Goede woede is de titel van een boekje met Youp van 't Heks beste columns. Boze tekstjes over zaken waar Youp zich persoonlijk over opwindt. Maar Youp van 't Hek is oud; mensen een paar jaar jonger dan ik kennen 'm niet echt meer. Wat Wim Kan voor mij was zeg maar.
Maar hij is eigenlijk ook niet meer van deze tijd. Want het kan niet echt meer, boos zijn.

In onze overgepsychologiseerde, positieve verwen-wereld is er maar 1 doel: je goed voelen. Wellness. We drinken zoete Starbucks frappuccino's bij makkelijk te gebruiken apple laptops, achter een spotify muur van gepersonaliseerde feelgood playlists. Peter Sloterdijk noemde dit het kristalpaleis: een fijne verwarmde wereld waar vermogende westerlingen die het geluk hadden er geboren te worden zich (tegen betaling) in kunnen opsluiten om zich te beschermen voor het ongeluk van de rest van de wereld.

Boos zijn is een vorm van onvermogen. Een teken dat het je niet gelukt is zenyogagelukkig te zijn.

Boos zijn is weggelegd voor mensen die zich niet onder controle hebben, of voor mensen die Geert Wilders heten.

En dat terwijl er zo gruwelijk veel is dat de druk op mijn ketel opvoert.

Oorlog, ongelijkheid, arrogantie, mensen die de moeite niet doen richting aan te geven op een rotonde, je kent het wel.

En ik ben niet de enige. Je hoeft per ongeluk maar iets tegen iemand te zeggen dat mogelijk belerend kan overkomen, en je hebt een briesende scheldkanonnade naast je in de metro. 'Nou meneer, u hoeft niet boos te worden, ik kan er ook niets aan doen.'
'Even rustig blijven he. Gewoon normaal doen.'
We zijn een vriendelijk landje vol tikkende tijdbommen.

Je kan je alleen rustig voelen als je je of afsluit in het kristalpaleis, of je volledig laat gaan in de sportschool en je woede omzet in spieren die je eigenlijk niet nodig hebt. De woede is naar binnen gekeerd, en ik ben bang dat de toch al overwerkte psychologen het nog veel drukker gaan krijgen met al die gefrustreerde en vermoeide snelkookpannen.
En dat terwijl het zelfs goed voor je schijnt te zijn om af en toe boos te worden. Boze mensen blijken optimistischer te zijn, en ook nog eens betere relaties te hebben: 'The problem is that when you hide your anger, your partner doesn’t know they’ve done something wrong. And so they keep doing it. And that doesn’t do your relationship any good.' Woede geeft energie. Woede geeft aan dat je ergens voor gaat.

'Je lijkt woedend op je publiek.
«Ik wil ze een beetje wakker schreeuwen ja.»'
(Uit interview met Youp van 't Hek)

Wat we wellicht nodig hebben, en dit is natuurlijk maar een ideetje, is een cultuur van intelligente woede. Een gulden middenweg tussen gevaarlijke vrede en ziedende razernij. Geen gemakkelijk geschreeuw op Facebook, maar oprechte kwaadheid over zaken die ons raken en die te zot voor woorden zijn. Gebaseerd op feiten, uitgevochten met goede argumenten, en als het even kan met humor. Voorbeelden daarvan zijn best lastig te vinden overigens.
Zoals deze boze held: John Oliver van Last Week Tonight.