Mark Bos

Als je tegenwoordig laat zien dat je wat last hebt van duistere gevoelens, dan wordt het al snel als probleem gezien en krijgt je het advies om een psycholoog op te zoeken of te gaan sporten. 'Depri' is fout, happy is goed. Niet volgens psycholoog Josef Zehentbauer, schrijver van ´ de troost van melancholie: de droevige lichtheid van het bestaan ', en liefhebber van gedichten als de volgende: Door de woestijn van het leven dwaal ik gloeiend En bezwijk ik bijna onder mijn last, Maar ergens, vergeten haast, weet ik lommerrijke tuinen, koel en bloeiend. Maar ergens in een droom, zo ver, Weet ik dat een rustplaats wacht, Weet ik dat de ziel wordt thuisgebracht, Weet ik dat de sluimer wacht, de nacht en menige ster. Aldus Herman Hesse. De troost van de melancholie is een beetje vreemd en tegelijk prachtig boekje vol onbekende poëzie, rare lange zinnen, en veel stukjes onuitgewerkte filosofie. Het neemt je mee door de belevingswereld van de meer introverte en verdr...

Het blijkt toch fijn het veelkoppige beest een naam te geven. In mijn werk met christenen, vrijzinnigen, atheïsten, humanisten, ietsisten, nietsisten en mensen die nergens bij willen horen, word ik geregeld gevraagd naar mijn levensbeschouwelijke identiteit. 'En wat ben jij dan?' Meestal mompel ik iets ongedefinieerds als... tja... niet echt een label... een soort humanistisch... vooral mezelf... ofzo. De luisteraar knikt dan vriendelijk, sluit de deur en gaat op zoek naar een sterke kop koffie. Maar laatst liep ik ineens een jasje tegen het lijf dat toch wel heel lekker zit. Ik las (herontdekte) de gedachten van Otto Duintjer , een ouwe wijze uil/filosoof uit Amsterdam, in een artikeltje met de fijne titel ' De innerlijke weg: hoezo? '. Het beschrijft hoe spirituele tradities uit oost en west van grote betekenis kunnen zijn voor mensen die niet meer geloven in een theïstisch 'wezen' dat achter/boven/onder/in de werkelijkheid zit en onze wereld 'bestuurt...